Türk Mutfağı’na ve gastronomisine gönül vermiş ve bu uğurda kendisini adamış biz mutfak gönüllüleri. Bu sanattaki hayalimizdir iyi bir Chef olmak. Son yıllarda ne mutlu ki bu hayal artık okul yılları itibari ile başlamakta. Eski yıllarda olduğu gibi usta – çırak ilişkisi ile değil artık açılan Turizm Meslek Liseleri Mutfak bölümleri olsun, Üniversiteler olsun chef olmak isteği ile kendini gastronomiye adamış gençlerimize yeni bir kapı olmuştur.

Benim tespitlerim okullarımızda eğitim almış ve buradan başlamış gençlerimizin en büyük ideali Türk Mutfağına ve Gastronomisine hizmet verecek tanıtacak yön verecek iyi bir “chef olmak” bu yolda devamlı kendisini yenileyen araştıran bir gençlik geliyor. Bu tespitlerimin doğruluğunu da gerek okullarda yapmış olduğum panellerde gerek yanımda staj yapan öğrencilerimden ve de son yemek yarışmalarında göstermiş oldukları yüksek performans ile gençlerimizin son derece bu yolda azimli ve hırslı olduklarına şahit oldum.

Bu olgular Türk Mutfağı açısından sevindirici. Gençlerimize gerekli desteği verdiğimizde mutfaklarımızda imkân verildiğinde göreceğiz ki ileri ki yıllarda daha bilinçli kaliteli ve eğitimli Chef’ler yetişecektir. Bu eğitim sürecindeki sorumluluk ta şuan Chef olarak görev yapan bütün Mutfak Chef’lerine düşmektedir. Öğretim görevlilerimiz en iyi şekilde gerek pratikte gerek ise teorikte bu gençleri hazırlıyorlar. Biz Chef’lere de aynı özveri ile bu okullu gençlere mutfaklarımızda aynı bilinç ile yer ve imkân verdiğimiz de Türk Mutfağının yarınlarında daha bilinçli aşçılar ve chef’ler olacaktır. Çünkü artık aşçılık hayatta hedefi olmayan, ne iş yapacağını bilmeyen ve mesleki olarak hayatta tutunamayanların çırak olarak başladığı bir alan olmaktan çıkmıştır. Tam aksine bu sanatın sadece pişirip, sunmak olmadığı, tıpkı bilimle sanatın birleştiği görsel bir sunum tekniği haline gelmiştir.

Chef olarak sorumlu olduğumuz mutfakları birer okul olarak düşünüp, düşündüklerimizi gastronominin bize sağladığı incelikleriyle birleştirip, bizden sonraki gençlere kadar indirgediğimiz takdirde, o zaman dünya mutfakları arasında biz de varız diyeceğime inanıyorum. Bu sanat bu incelikler üzerinde gelişirken biz chef’ler ne yapıyoruz? Bu düşüncelere bu kadar riayet ediyor muyuz? Ya da “Aman ben iyi bir chefim iyi de bir otelim var, bundan sonrası beni bağlamaz, unumu eledim eleğimi astım” düşüncesi mi var? Ne yazık ki şu an görev yapan birçok şefimizde bu mantık var.

Kendi köşesinde en iyi usta edaları ile ahkâm kesmek, yapılabilecek en kolay davranış. Bir de yetmezmiş gibi kendisini Türk Mutfağı’na ve sanatına adamış kişileri de yıkıcı olarak eleştirmekten o içerisindeki karamsar duygu ve düşüncelerini de etrafına bir virüs gibi yaymaktan geri kalmıyorlar. Bunun sebebi ise yapamamaktan, başaramamaktan ve geride kalacağım korkusundan kaynaklanıyor.

“Sevdiğim Sözler”

Yaşlı bir marangozun emeklilik çağı gelmişti. İşverenine çalıştığı konut yapım işinden ayrılmak ve ailesi ile birlikte daha özgür bir yaşam sürmek istediğinden bahsetti.

Para kazanmayı özleyecekti ama artık emekli olmayı arzu ediyordu.

Müteahhit en iyi işçisinin ayrılmasına üzüldü ve ondan bir iyilik olarak kendine son bir ev daha yapmasını rica etti. Marangoz kabul etti ve işe girişti.

Ne var ki artık çalışmak istemediğinden, gönlünü yaptığı işe koymadı ve bu yüzden baştan savma bir işçilik yaptı, kalitesiz malzeme kullandı. İşini bitirdiğinde işveren, evi gözden geçirmek için geldi. Dış kapının anahtarını marangoza uzattı: “Bu ev senin, sana benden hediye.” dedi.

Her zaman ayrım gözetmeksizin yaptığımız işi daima en iyisini yapmalıyız, şartlar ne olursa olsun.

Ustalık burada gizli.

İyilikle kalın…

Saygılarımla

Ali Rıza DÖLKELEŞ

Mutfak Yöneticisi / Food Editor

Limak Cyprus Deluxe Hotel

Bafra Turizm Bölgesi – İskele/K.K.T.C.

chefard@hotmail.com

www.limakhotels.com